Close

Keukenfrontjes en andere existentiële kwesties

21 april 2022 03:04 / Floor Bakhuys Roozeboom
Columnist background Columnist image
F Floor Bakhuys Roozeboom (38) is schrijver en journalist. Ze woont in Haarlem met haar vriend en twee kleine kinderen. Hier deelt ze haar verwonderingen over de belangrijke (en minder belangrijke) zaken des levens.

Als je denkt: kind, wat zit jij hoog in je adem, dat klopt. We gaan namelijk verbouwen. De hele woonkamer wordt opnieuw ‘gedaan’. Nieuw plafond, nieuwe muren, nieuwe vloer, nieuwe keuken: het hele pakket. Nu heb ik me laten vertellen dat er mensen bestaan die enorm opleven van zo’n project. Ik heb inmiddels ontdekt: zo’n mens ben ik niet. Echt, ik weet dat we ons in deze tijd meer dan gezegend mogen voelen dat we we überhaupt een huis hebben dat we kúnnen verbouwen. We zijn dan ook net zo druk met het tellen van onze zegeningen als met het discussiëren over de ideale plek voor een spoelbak (niet verder dan twee meter van de kookplaat!). 

Maar alle #blessings aside, als er een optie zou zijn om te gaan slapen en pas weer wakker te worden gemaakt als het laatste likje verf erop zit, dan zou ik er vandaag nog voor tekenen. Voor mij voelt een simpele vraag als ‘welke grepen wil je op de keukenfrontjes?’ namelijk al snel als een existentiële kwestie en een vraag waarop maar één juist antwoord bestaat en daarnaast héél veel desastreuze antwoorden waar je de rest van je leven voor zal moeten boeten. En dus wapen ik me maar tegen alle onzekerheid van wat komen gaat, door vooral heel levendig te fantaseren over hoe het zal zijn als het allemaal klaar is.

In mijn fantasie zal alles daar ook veel beter gaan

Daarbij fantaseer ik niet alleen over de nieuwe versie van ons huis die aan het einde van deze met stof en zaagsel gevulde tunnel op ons wacht. Ik fantaseer vooral ook over de nieuwe versie van mijzelf die ik daar zal zijn. Want dat is het met nieuwe omgevingen: ze lenen zich er uitstekend voor om allerlei heimelijk gekoesterde fantasieën en verlangens op te projecteren. Over een nieuwe versie van jezelf, een nieuwe versie van je leven. Over wie je nog niet bent, maar heus nog worden kan. Over waar je vandaag nog niet in geslaagd bent, maar wat je morgen nog zou kunnen bereiken. Over de zoete belofte die schuilt in het idee van ooit, straks, dáár. 

In de nieuwe versie van ons huis, zal alles er bijvoorbeeld niet alleen beter uitzien, in mijn fantasie zal alles daar ook veel beter gaan. De verf zal niet alleen strakker en egaler op de muren prijken, de lichtinval zal ook anders zijn. Lichter, warmer, honingkleurig bijna: perfect voor het beschijnen van geslaagde creatieve levens en bruisend gezinsgeluk. Nee, de doordeweekse ochtenden zullen niet meer gehaast zijn, de ontbijtjes niet meer chaotisch, de kinderen zullen niet meer met schelle stemmetjes dreinen om meer rozijnen in hun pap. Mijn vriend en ik zullen niet meer met ogen dichtgekit van vermoeidheid door de smoezelige keuken schuifelen, zuchtend en vloekend, omdat het al bijna kwart 08.15 uur is en niemand nog koffie heeft gehad.

Ik zou wel willen, lieve mensen, maar ik heb er nog niet de juiste keukenfrontjes voor

Nee, in het nieuwe huis, met die fonkelnieuwe keukenfrontjes in de kleur ‘Green Smoke’, daar zullen wij elkaar elke ochtend begroeten met een lach. Ik zal beneden komen in een ochtendjas van zijde, pluche pantoffels aan mijn voeten, mijn haar nonchalant opgestoken in een slordige knot. En daar zal mijn vriend al aan het aanrecht staan, frisser en fitter dan ik hem in maanden heb gezien, naast een pot vol geurende versgezette koffie, met in zijn ene hand een smoothie bowl en in zijn andere een gitaar waarop hij met vijf vingers zelfgecomponeerde liedjes pingelt. De kinderen zitten fris gedoucht aan de nieuwe eettafel, hun hoofdjes meedeinend op de muziek die door de kamer klinkt, met perfectie tafelmanieren te genieten van hun pap. 

En in de avond lig ik in diezelfde nieuwe woonkamer niet meer een glas wijn in ergonomisch onverantwoorde houdingen series te bingen die ik al drie keer gezien heb, maar lees ik een horizonverbredend boek in een grote vintage stoel die zowel originaliteit als warmte ademt, tevreden nippend van mijn gemberthee met citroen. Het speelgoed van de kinderen ligt niet meer als confetti verspreid door de woonkamer, maar netjes opgeborgen in de daarvoor bestemde rieten manden. En, ook heel belangrijk, in de nieuwe versie van ons huis doe ik iedere ochtend yoga (zalig!), iedere middag iets met gewichten (heerlijk!) en iedere avond iets gezonds met ademhalen door je neus (zó fijn!). 

Kortom: in de nieuwe versie van ons huis gedraag ik me als de evenwichtige en geslaagde persoon die ik nog niet eerder was, maar die ik den diepste natuurlijk wél ben. Als een plant die pas tot volle weelderige bloei kan komen als je hem op de juiste plek zet: zo zal ik me in de nieuwe versie van ons huis ontpoppen tot de mijn meest ultieme vorm, wacht maar af. Zo’n persoon die niet alleen weet wat goed voor haar is, maar er ook daadwerkelijk naar handelt. Zo iemand die de juiste dingen niet alleen bedenkt, maar ook daadwerkelijk doet. En als je je afvraagt waarom dan wachten, Floor? Tot ooit, straks, daar? Waarom kun je daar dan niet gewoon vandaag al mee beginnen? Dan zeg ik: heus, ik zou wel willen, lieve mensen. Maar ik heb er nog niet de juiste keukenfrontjes voor. 

LEES MEER OVER