Close

Dokter, draaideur, dildo

24 mei 2022 05:05 / Malou Holshuijsen
Columnist background Columnist image
M Malou Holshuijsen (35) is schrijver, journalist en podcastmaker. Op deze plek geeft ze ons om de week een kijkje in haar leefwereld. Van de lusten van een latrelatie tot de lasten van alledaags seksisme.

De draaideur van het ziekenhuis is een tijdscapsule waar angst en relativeringsvermogen elkaar treffen. Wat ik onderweg hiernaartoe afdeed als een bezoek uit voorzorg, voelt opeens als een proefwerk waar ik niet goed voor heb geleerd. Toen ik mijn klachten googelde (lees: doorklikte totdat er 'inoperabele hersentumor' op mijn scherm kwam te staan), stierf ik duizend doden. Maar na het uitblazen van mijn laatste adem vulden mijn longen zich toch opnieuw met lucht en bleef ik zowaar nog even leven. Dus vond ik het, weliswaar op verzoek van mijn geliefde, ook een goed idee even naar de dokter te gaan. De huisarts stelde me gerust: mijn klachten waren geen reden om een uitvaartondernemer te bellen, maar wel genoeg voor een doorverwijzing naar de neuroloog. "Gewoon, uit voorzorg." Ik knikte opgelucht en annuleerde de koffie en cake. 

Nu is het ziekenhuis-spitsuur. De hal ruikt naar een combinatie van saucijzenbroodjes op een warmhoudplaat en ontsmettingsmiddel. Niemand komt hier voor z’n plezier, behalve kersverse grootouders op weg naar de eerste ontmoeting met een nieuw kleinkind. Daar loopt er een met bescheiden glimlach en een opgeblazen ballon van een ooievaar op een stokje.

Wij lopen route twaalf richting de neuroloog, en raden onderweg naar de kwalen van andere ziekenhuisbezoekers. "Kijk daar! Een mitella zonder verband of gips, da’s vast een gebroken sleutelbeen." Een eindje verderop loopt iemand met een afgeplakt oog; "Staar óf een man met een hobby. Nee, ik weet het: een doe-het-zelver met twee linkerhanden." We lachen en verzinnen verder. "De vasectomie van een aansteller", fluister ik wanneer een man in een rolstoel voorbijrijdt. Bij het zien van een kale mevrouw houden we allebei ons mond. Het is raar om te lachen in een ziekenhuis, niemand wil hier zijn behalve de opa.

Wat een rotplek. 

Het ruikt naar iets wat ooit een versgewassen lichaam was

De wachtkamer is er een uit een filmdecor, alsof er een afgesproken code is waar deze ruimtes aan moeten voldoen zodat de inboedel later nog kan worden doorverkocht aan de Nederlandse productie van Grey’s anatomy. Schimmelgroene stoelen en veel crèmekleurige wanden. Een grijze vloer en een pastel-pisgele receptie. De geur matcht het kleurenpalet, want het ruikt naar iets wat ooit een versgewassen lichaam was. Misschien is het de meneer naast ons. Misschien zit het in de vezels van de kamer. Er hangen folders met enge ziektes, voor als je geen zin hebt in Google maar je je toch graag de vinkentering of iets anders terminaals wil schrikken. Tegenover ons zit een vrouw die filmpjes op haar telefoon kijkt… met het geluid aan. Zij is vast op haar achterhoofd gevallen. 

Wat een rotplek. 

"Mevrouw Holshuijsen?" De dokter spreekt mijn naam zonder aarzeling uit. Ik vraag me af of hij geoefend heeft. Laatst op een lezing, kondigde iemand me aan met: Milou Hol-huijsen. Ik deed alsof ik het niet doorhad om het ongemak eenmalig aan me voorbij te laten gaan. Ook al niks voor mij, zou het een symptoom zijn? 

In de behandelkamer doen ze het erom; Op het bureau een plastic brein naast een ruggengraat van kunststof. Grappig, ik heb zelf er zelf een van rubber, denk ik. Maar ik zeg het niet, straks denkt hij dat ik gek ben. De dokter luistert naar wat ik wel te vertellen heb. "Extreem chaotisch ja, wat was uw vraag ook alweer?" Ook teken ik een klok en een kubus en onthoud de woorden: gezicht, fluweel, kerk, madelief en rood. "Vindt u het goed als ik uw partner ook een paar vragen stel?" Ik knik. “Vertoont mevrouw weleens ongepast gedrag?" We lachen. "U omschrijft nu eigenlijk gewoon het karakter van mijn vriendin." Daarom hou ik van hem. De dokter geeft geen kik. Humor verstuift tussen crème en schimmelkleur. 

"Nog een keer? Gezicht, fluweel, kerk, madelief en rood."

Wat een rotplek. 

Zeg geen dildo. Wat je ook doet, geen dildo

"Nu mag je binnen een minuut zo veel mogelijk woorden met een 'D' opnoemen." De arts zegt het met een bloedserieus gezicht en een stopwatch. Er zijn heel veel woorden met een D. Deur, dozijn, dinosaurus, dolk, dief, dom, dinsdag, donderdag, dof, dop, dos, deze, dolle, daar, dingen. Maar het enige woord dat in me opkomt is dildo. 

Zeg geen dildo. Wat je ook doet, geen dildo. 

De minuut duurt langer dan een dubbele dodenherdenking. Aan het eind van de minuut verschijnt er een grijns op het gezicht van de dokter. Alsof hij mijn gedachten heeft kunnen lezen en weet dat ik een minuut lang dildo's heb vermeden – echt een goede neuroloog. "Met uw geheugen is niks aan de hand", zegt hij. We maken een vervolgafspraak, voor de zekerheid, maar ik hoef me geen zorgen te maken. 

In de draaideur naar buiten valt de angst van me af en meldt de realiteit zich weer. 

"Ik had ook Dokter kunnen zeggen."

Hij lacht. 

"Ja, of draaideur."

Malou is schrijver, journalist en programmamaker. Een jaar geleden verscheen haar debuutroman ‘Zachtop lachen’, daarnaast presenteert ze de podcast ‘Dit komt nooit meer goed’ met Roos Schlikker, en de podcast ‘Tussen dertig en doodgaan’, samen met Tatjana Almuli.


Instagram: @malouholshuijsen

 

Malou Holshuijsen

LEES MEER OVER