Close

Rob en Naam Onbekend

21 juni 2022 02:06 / Malou Holshuijsen
Columnist background Columnist image
M Malou Holshuijsen (35) is schrijver, journalist en podcastmaker. Op deze plek geeft ze ons om de week een kijkje in haar leefwereld. Van de lusten van een latrelatie tot de lasten van alledaags seksisme.

Het is warm, al staat er een briesje. Terschelling is mijn favoriete plek in Nederland. Het hotel in de duinen wordt omringd door dansend helmgras. Op de achtergrond hoor ik het geluid van meeuwen en de zee. In deze tijd van het jaar is het druk op het eiland. Hotelgasten verzamelen zich zoals iedere ochtend bij het buffet. Torenhoge ontbijtcreaties stapelen zich als flatgebouwen op de kleine bordjes. Het is eigenlijk best vreemd dat hebzucht is achtergebleven in de evolutie van de mens; een extra paar armen per romp zou voor velen een uitkomst zijn. 'Rob! Kom snel! Er is nog een beetje ei. Gauw, straks is het op', schreeuwt een vrouw. De paniek in haar ogen doet vermoeden dat ze in het verleden een traumatische ontbijtervaring heeft gehad.

Ergens ter hoogte van het brood en de croissants, het beginpunt van ieder ontbijtbuffet, stapt er een man uit de rij. Ik neem aan dat het Rob is. Hij voelt zich vrij genoeg om in een rechte lijn naar de chafing dish te sprinten en stort zich vol overgave op de stalen bak. Enthousiast schraapt Rob het laatste beetje roerei op zijn volle bord. Bijna een kwart valt ernaast, maar Rob kan zijn geluk niet op. Tevreden manoeuvreert hij zich een weg terug – en topt de wolkenkrabber af met twee minipakjes hagelslag. Melkchocolade, puur en een voldane glimlach van oor tot oor. Een groter geluk kan Rob niet bereiken: het is mensen-kijken op orgastisch niveau.

De meesten stierven zonder identiteit: Naam Onbekend

Even later loop ik over het strand richting de zee. Als ik hier in een rechte lijn vooruit zou zwemmen kom ik bij Noorwegen. Het eilandje Utsira om precies te zijn. Waarom ik dit altijd even opzoek wanneer ik een duik neem, weet ik niet. Het is een vreemde gewoonte. Ik laat me verplaatsen door de golven die me willen meetrekken. 'Niet verder dan je navel' leerde ik als kind van mijn moeder. Iets waar ik me nog steeds netjes aan houd. Zo'n tien minuten later loop ik door de branding de zee uit. Mijn aandacht wordt getrokken door iets wat lijkt op een kunstproject. Ik sla een handdoek om en loop er naartoe. Wat in eerste instantie lijkt op een doolhof van houten bordjes op de rand van eb en vloed, blijkt een herdenking van omgekomen vluchtelingen op weg naar Europa te zijn. Zo'n 48.000 mensen overleefden de oversteek niet. Velen verdronken, anderen werden neergeschoten. Ieder paaltje staat voor iemand. Een individu op de vlucht. Een mens op zoek naar een beter bestaan. De meesten stierven zonder identiteit: Naam Onbekend. 

Naam Onbekend, vrouw. 15-08-2020 – Middellandse Zee. 

Naam Onbekend, man. 24-10-2019 – Atlantische Oceaan. 

Naam Onbekend, kind. 10-01-2020 – Middellandse Zee. 

Het is Rob van het ontbijtbuffet, ik herken hem aan zijn volle buik

Een eindje verderop zit een man voor een van de paaltjes. Op zijn knieën, naar voren gebogen met zijn handen voor zijn gezicht. Het is overduidelijk dat hij huilt. De man wordt getroost door een vrouw die liefdevol over zijn rug wrijft. Er komt een meneer hun kant opgelopen, in eerste instantie lijkt het of hij het stel een knuffel komt brengen. Het is Rob van het ontbijtbuffet, ik herken hem aan zijn volle buik. Met zijn armen recht vooruit loopt hij in de richting van de huilende man en de troostende vrouw. Een paar meter voordat hij het tweetal heeft bereikt, zakt hij door zijn knieën om een foto te maken. Daarna staat Rob weer op en loopt zonder iets te zeggen weer terug. Tevreden, zoals vanochtend bij het nemen van het laatste restje roerei. In een rechte lijn naar de vrouw die hem die ochtend riep. Ze bekijken de foto en lopen zonder zelf een bordje te hebben gelezen weer weg. 

Na een stuk of honderd bordjes en honderden namen onbekend – honderden verdronken mannen, vrouwen en kinderen – loop ik weer richting de zee. 

Met kippenvel in een hittegolf, en mijn voeten op de bodem. Tot de zeespiegel mijn navel raakt. 

Malou is schrijver, journalist en programmamaker. Een jaar geleden verscheen haar debuutroman ‘Zachtop lachen’, daarnaast presenteert ze de podcast ‘Dit komt nooit meer goed’ met Roos Schlikker, en de podcast ‘Tussen dertig en doodgaan’, samen met Tatjana Almuli.


Instagram: @malouholshuijsen

 

Malou Holshuijsen