Close

De les van meester Jaap

30 juni 2022 03:06 / Floor Bakhuys Roozeboom
Columnist background Columnist image
F Floor Bakhuys Roozeboom (38) is schrijver en journalist. Ze woont in Haarlem met haar vriend en twee kleine kinderen. Hier deelt ze haar verwonderingen over de belangrijke (en minder belangrijke) zaken des levens

Het was de laatste les van de muziekdocent van mijn zoon, een gitaarspelende held die door alle kinderen op handen gedragen werd. Laten we hem meester Jaap noemen. Al weken werd toegeleefd naar een ware eindvoorstelling. Een optreden in de school waar we na bijna twee jaar van coronaverbanning weer af en toe een voet over de drempel mochten zetten. 

De kinderen zaten op bankjes opgesteld in hoefijzervorm te trappelen van ongeduld. Mijn zoon zat ergens aan het uiteinde, naast zijn beste vriendje, met het gezicht dat ik zo goed van hem ken, opgewonden, maar ook een tikje zorgelijk, want zo had hij me die ochtend tijdens het aankleden al toevertrouwd: “Wat als we fouten maken, mama? Wat als er iets misgaat?” 

Grijnzend stak ik twee duimen omhoog, kneuzige ouder die ik tegenwoordig blijkbaar ben

Ik had hem geprobeerd gerust te stellen. Door te zeggen dat het helemaal niet erg was als er iets niet goed zou gaan. Dat er altijd iets mis kan gaan, mis mág gaan. Dat kan de beste overkomen. En dat het er bij optredens vooral om gaat dat je plezier hebt. Hij had me maar half geloofd. En dus zat hij daar, op het puntje van het gymbankje, tussen zijn zwaaiende, giebelende en draaikontende leeftijdsgenootjes, geconcentreerd naar meester Jaap te kijken, doodstil en bloedserieus, als een violist in het Concertgebouworkest die met ingehouden adem wacht op het startsein van de dirigent.

De show begon met een lied waarbij ook een dansje hoorde, een dansje dat ik mijn zoon de dagen ervoor tot in den treure had zien oefenen. Maar, ik zag al meteen: de zenuwen waren hem teveel geworden, hij wist het niet meer. Langzaam draaide hij zijn hoofd, wierp ons een wanhopige blik toe en schudde zijn hoofd. 

Ik wilde hem het liefst bij zijn schouders pakken en hem allerlei bemoedigende teksten toefluisteren. Het geeft niet! Kan jou het schelen! Dan gaat het maar mis! Dat kan de beste overkomen! Als je maar plezier hebt! En meer opbeurends. Maar dat ging natuurlijk niet. Dus stak ik maar overdreven grijnzend twee duimen omhoog, als de kneuzige ouder die ik tegenwoordig blijkbaar ben. Het had weinig effect. Mijn kind bleef op zijn bankje ernstig voor zich uit kijken, terwijl zijn mede-kleuters olijk klappend om hem heen dansten. 

Driftig sloeg hij met de buis, enthousiast, vol overtuiging en consequent net ná de maat

Pas toen meester Jaap via YouTube een educatieve muziekvideo opzette en de kinderen met gekleurde plastic buizen de maat mochten slaan, klaarde zijn gezicht weer een beetje op. Driftig sloeg hij met de buis op zijn hand, enthousiast, vol overtuiging en consequent net ná de maat, precies zoals het een vijfjarige betaamt. Toen het tijd was voor de volgende video, had hij er zichtbaar zin in gekregen. Heel even leek het zo toch nog allemaal goed te komen.

Maar toen gebeurde er iets onverwachts. Terwijl meester Jaap bezig was een volgend muziekfilmpje op te zoeken, begon YouTube automatisch een andere video af te spelen. En aangezien de wegen van Het Algoritme nu eenmaal ondoorgrondelijk zijn, was dat géén educatieve muziekvideo, maar een schimmige reclame voor een vacuümpomp waarmee je iemand van de verstikkingsdood zou kunnen redden. En hoe kun je zo’n apparaat nu beter aanprijzen dan met real live beelden van een moeder die met haar stikkende baby in haar armen de straat op rent, terwijl ze “Somebody help me! Please please, somebody help me!” schreeuwt? 

Er werd nerveus gelachen, blikken gewisseld en verwoed op een toetsenbord geklikt

Het duurde even voor we door hadden waar we naar keken. Het rumoer in het lokaal viel langzaam stil. Kinderen staarden. Ouders kuchten. Meester Jaap boog zich over de laptop met de paniekerige motoriek die iedereen herkent die wel eens op zijn moment suprême in de steek is gelaten door De Techniek. Alle volwassenen in de ruimte probeerden het ongemak van de situatie zo goed en zo kwaad als dat ging te absorberen. Er werd nerveus gelachen. Er werden blikken gewisseld. Er werd verwoed op een toetsenbord geklikt.

Na wat aanvoelde als een uur maar waarschijnlijk een minuut was, toonde YouTube zich toch nog genadig. Een educatief muziekfilmpje van We don’t talk about Bruno mocht uiteindelijk verlossing brengen. De ouders haalden opgelucht adem. Meester Jaap stortte zich vol overtuiging weer op zijn rol als dirigent. De kinderen sloegen met gekleurde buizen vol overgave naast de maat. 

Na afloop klapte ik uit pure opluchting harder dan nodig was. Op de weg terug het lokaal uit, de gang uit, ving ik de blik van mijn zoon. Een lachje. Godzijdank. Hij had plezier gehad. En – hopelijk – een waardevolle les geleerd. Soms gaat er wel eens iets mis. Dat kan de beste overkomen. Zelfs meester Jaap.

LEES MEER OVER