Close

Krassen in haar onderarm

05 juli 2022 04:07 / Malou Holshuijsen
Columnist background Columnist image
M Malou Holshuijsen (35) is schrijver, journalist en podcastmaker. Op deze plek geeft ze ons om de week een kijkje in haar leefwereld. Van de lusten van een latrelatie tot de lasten van alledaags seksisme.

Ik had de trap moeten nemen. Maar ik ben zo'n eikel met een elektrische fiets in de binnenstad en een supermarkt aan de overkant van de straat, maar alle thuisbezorgd-apps op de sneltoets. Ik ben lui, of zoals ik het zelf liever omschrijf: selectief geïnteresseerd. Naast me in de lift staan twee jonge vrouwen. Misschien zijn het nog meisjes. De een denkt hardop met haar wijsvinger: 'Moeten we naar verdieping twee?' Ze drukt op het knopje. 'O nee, drie', verbetert ze, waarna ze op de knop daarboven duwt. De vrouwen moeten op de zesde verdieping zijn. Alle etages tot nummer zes worden in overweging genomen en kleuren na aanraking lichtgroen. 'Sorry mevrouw', zegt een van de twee. De ander glimlacht. 

Ze hebben zwarte kleding aan, zwarte haren, zwarte make-up. Een van hen heeft met eyeliner een vanuit de ooghoek uitlopend bloemetje getekend. Vroeger noemden we dat gothic, maar ik weet niet of ik daar nu iemand mee tegen het zere been schop. Ik was zelf ook gothic. Althans, ik luisterde naar de single Ice queen en Mother earth van Within Temptation, waarna ik – toen zij verdween – overstapte naar punkrock om skater te worden. Op een skateboard heb ik nooit gestaan. 

De liftdeur gaat open op verdieping twee. Er stapt niemand in of uit. De meiden lachen en ik kijk ik naar hun armen op zoek naar krasjes of littekens. 

Ik was bang voor het verhaal achter de krassen

Ooit, toen ik nog op de basisschool zat, verloor ik een poesiealbum van een klasgenoot. Het was niet eens een échte vriendin, dus ze zal tot op de dag van vandaag spijt hebben dat ze ‘m aan me gaf om iets in te schrijven. Ik wist zeker dat ik haar boekje met versjes (onder andere van haar inmiddels overleden oma) in een stoffen tasje had gestopt en mee naar huis had genomen. Op de een of andere manier ben ik het boekje kwijtgeraakt. Uit slordigheid, of misschien gooide mijn moeder het per ongeluk weg. Jaren daarna gluurde ik nog tevergeefs in alle stoffen tasjes die ik tegenkwam, in de hoop de verzameling huis-tuin-en-keuken-dichtkunst terug te vinden. Eerst bewust en doelgericht. Later onbewust, dwangmatig en uit gewoonte. Ik zat niet eens meer bij haar op school toen ik besefte dat ik kon stoppen met zoeken. Ik zou het boekje nooit meer vinden. 

Toch betrap ik me er soms nog steeds op, wanneer ik een stoffen tasje ergens aan een willekeurige kapstok zie hangen. Kijken naar de armen van zwart-opgemaakte meisjes is zo'n zelfde tick. Vroeger was ik de helft van een twee-eenheid. Mijn beste vriendin en ik droegen dezelfde zwarte kleren, tekenden dezelfde zwarte randen om onze ogen en verfden onze haren donkerpaars. Zij was er beter in dan ik, omdat zij de metal-muziek die daarbij hoorde daadwerkelijk mooi vond. Ik kon het in werkelijkheid (los van de twee Top 40-liedjes van Within Temptation) nauwelijks verdragen. Ik heb het altijd gezien: de bloederige krassen en littekens op haar armen, en later ook op haar bovenbenen. Ik wist dondersgoed wat ze deed. Misschien zelfs waarom. Ik heb er nooit iets van gezegd of naar gevraagd. Niet omdat ik daar te lui voor was, of selectief geïnteresseerd; ik was bang voor het verhaal achter de krassen.

Ze trekken een wenkbrauw op en het bloemetje van eyeliner beweegt mee

Even weet ik weer hoe het voelde om een van de twee te zijn. Het kijken naar de armen van de jonge vrouwen verandert in staren. Ieder stukje bloot, van kruin tot kleine teen, wordt nauwkeurig geïnspecteerd als een douanier die iets op het spoor is. Geen krassen te zien, natuurlijk niet. De een kijkt me vragend aan. De ander rolt met haar ogen. Ik schrik op en bied mijn excuses aan. Ze trekken beiden een wenkbrauw op en het bloemetje van eyeliner beweegt mee. Zij zou degene met het bloemetje zijn. En ik die daarnaast in de hoop erop te lijken. Op de zesde stappen ze uit en blijf ik alleen achter. 

Ik had de trap moeten nemen. 

Ik had er wel naar moeten vragen. 

Malou is schrijver, journalist en programmamaker. Een jaar geleden verscheen haar debuutroman ‘Zachtop lachen’, daarnaast presenteert ze de podcast ‘Dit komt nooit meer goed’ met Roos Schlikker, en de podcast ‘Tussen dertig en doodgaan’, samen met Tatjana Almuli.


Instagram: @malouholshuijsen

 

Malou Holshuijsen

LEES MEER OVER