Close

Kinderspel & de rosé-moeder

02 augustus 2022 02:08 / Malou Holshuijsen
Columnist background Columnist image
M Malou Holshuijsen (35) is schrijver, journalist en podcastmaker. Op deze plek geeft ze ons om de week een kijkje in haar leefwereld. Van de lusten van een latrelatie tot de lasten van alledaags seksisme.

Het was een mooie dag op het strand, gezellig vol en niet te druk. Ik plofte neer op een strandbed waar ik ruimschoots voor moest betalen – in een afgezet stuk paviljoen tussen het volle terras van pimpelende ouders met ronddartelende kleuters en de kustlijn, waar de iets actievere tienervarianten zich verzamelden. Een plek waar het (omdat je een nier moet verkopen, wil je hier zonder financiële problemen en huurachterstand kunnen liggen) over het algemeen wat rustiger is. Over het algemeen, want die dag speelden de kinderen van rosé-nippende ouders tikkertje rondom mijn strandbed; tientallen meters verwijderd van rosé-vader en rosé-moeder renden ze achter elkaar aan. Soms gooide de een met zand dat in de ogen van de ander terechtkwam, ondertussen werd er geschreeuwd. 

Ik heb geen kinderen en ook geen ambitie om een 'eigen' gezin te stichten. Ik zeg 'eigen' omdat ik wel een onderdeel ben van het gezin van mijn vriend. Ik ben de geliefde van een vader; de liefste man, met een puberdochter en een jongvolwassen zoon. We hebben een latrelatie en wisselen in verschillende samenstellingen van huis. Soms ben ik één van vier, soms zijn we met z'n tweeën en soms woon ik alleen. Het is ons 'eigen'. Ik ben 35 en naarmate de vragen steeds ernstiger worden ('Weet je het zeker? Straks krijg je spijt’) en mijn eicellen vergaan ('Zou je er toch niet voor kiezen om ze te bevriezen?'), wordt mijn keuze om kinderloos door het leven te dansen steeds definitiever. Omdat de kans op een natuurlijke zwangerschap afneemt, maar ook omdat het onbestemde gevoel om moeder te worden al 35 jaar uitblijft. 

Om misverstanden te voorkomen: ik ben dol op kinderen

Ik wil zelf geen nageslacht en vind dat zeer prettig. Om misverstanden te voorkomen: ik ben dol op kinderen. Vooral mijn neefje van 2 – die ik onlangs het woord 'boeie' leerde en die dit nu antwoordt wanneer ik hem iets vraag – en die van mijn geliefde vind ik waanzinnig. Je hoeft namelijk geen hekel aan kinderen te hebben om zelf geen moeder te willen worden. Ook ben ik ervan overtuigd dat ik 'een goede moeder zou zijn', iets wat me vaak als compliment wordt ingefluisterd wanneer ik twee volzinnen wissel met een wezen van 18-min. Maar dat ik ergens goed in zou kunnen worden maakt het nog geen verplichting aan 'deze taak' te voldoen; ik ben ook goed in de plee doorspoelen, maar een carrière als loodgieter zit er niet in.

Dat andere mensen hun kijk op mijn bewuste kinderloosheid graag hardop uitspreken is niks nieuws onder de zomerzon; sommigen vinden het egoïstisch omdat ik deelneem aan een maatschappij die 'is ingericht op het zorgen voor nageslacht' (lazer op), terwijl anderen vooral hun ongeloof uitspreken over het ontbreken van 'rammelende eierstokken' (lazer op). Waar het op neer komt is het volgende: niemand hoeft last te hebben van mijn gebrek aan baardrang. Mijn gewenste invulling van míj́n leven zit niemand in de weg. 

Het kroost was in de korte tijd dat ze hier rausden al twee keer bijna verongelukt

Het kroost rondom mijn strandbed was klein, onbevangen en in de korte tijd dat ze hier rausden al twee keer bijna verongelukt. Het scheelde een haar of het hoofd van de ene klapte op de hardhouten punt van het lege strandbed voor me. De ander sprong nét naast een afruimbak met glaswerk. Om de kinderen op een kindvriendelijke manier (dus zonder 'lazer op') terug naar (en niet in) hun moeder te sturen, vertelde ik het tweetal dat ze werden geroepen. Er gebeurde niks, zwaarder geschut was noodzakelijk. 

"Heb jij tegen mijn kinderen gezegd dat ik ze riep omdat ze ijs zouden krijgen?" De rosé-moeder in zilveren bikini was naar me toe gelopen en had haar glas meegenomen. Ze keek boos, droeg een cowboyhoed en haar schouders waren een beetje verbrand. Aan haar arm stond één van de twee kinderen. Het was die van de glasbak. 

Ik knikte, want dat had ik inderdaad gezegd. "Jij hebt zeker geen kinderen?", vroeg de rosé-moeder. 

Ik glimlachte breeduit. 

"Nee, ik heb inderdaad geen kinderen."

Malou is schrijver, journalist en programmamaker. Een jaar geleden verscheen haar debuutroman ‘Zachtop lachen’, daarnaast presenteert ze de podcast ‘Dit komt nooit meer goed’ met Roos Schlikker, en de podcast ‘Tussen dertig en doodgaan’, samen met Tatjana Almuli.


Instagram: @malouholshuijsen

 

Malou Holshuijsen