Close

Tolerant in eigen/ander land

11 oktober 2022 04:10 / Malou Holshuijsen
Columnist background Columnist image
M Malou Holshuijsen (35) is schrijver, journalist en podcastmaker. Op deze plek geeft ze ons om de week een kijkje in haar leefwereld. Van de lusten van een latrelatie tot de lasten van alledaags seksisme.

Het was een chaos op luchthaven Schiphol maar het mocht de pret niet drukken. Onze reis naar Indonesië was begonnen en we waren op tijd in de rij aangesloten. Mensen krioelden zigzaggend en bezweet langs de gespannen lijnen van paspoortcontrole naar douane. Stap voor stap en druppel voor druppel. Er werd voorgedrongen, teruggeroepen en gescholden. Ik kwam erachter dat de ware aard van de mensheid zichtbaar wordt wanneer je met z’n allen in dezelfde vervelende situatie terechtkomt: klootzakken, oftewel mensen die zich zonder enige vorm van gene langs de wachtende menigte manoeuvreerden. Beter dan de rest en belangrijker dan een ander.

Met een stalen gezicht en een ferme pas, passeerde een bezwete meneer de eerste zeven bochten van de rij om in te voegen; waarna de man een filmische scène trapte toen hij door een van de beveiligers werd teruggestuurd. Zijn vlucht vertrok bijna en terug naar het beginpunt, achter alle wachtenden voor hem, zou hij deze ongetwijfeld missen. ‘Just like everyone else’, riep een omstander. Het scheelde niet veel of er werd gevochten. Dat was leuk geweest voor de rest van de rij; een vermakelijk opstootje om de tijd te doden. 

We zijn tolerant indien niet te overdreven en voornamelijk naar mensen die op ons lijken

Een zeventien uur durende vlucht, twee huilbaby’s, een vader met noise-canceling koptelefoon (hij wel) en drie opgepiepte vliegtuigmaaltijden later, landden we op de luchthaven van Jakarta. Paspoorten werden gecontroleerd door een vriendelijke vrouw en we kochten een visum bij een aardige man. Buiten werden we verwelkomd door een vrolijke chauffeur en een kwartier later stonden we shocking-klem. Een verkeersinfarct waar je U tegen zegt. Er was geen links en geen rechts, geen logica en er waren geen verkeersregels. Maar ook geen chagrijn.  

Even verderop stapte er een man uit zijn auto. Nu zal je het krijgen, dacht ik. De man gebaarde waarna bestuurders zijn handbewegingen volgden. Sommige automobilisten gaven bij het voorbijrijden wat geld om hem te bedanken. Ook onze chauffeur haalde een briefje uit zijn zak en overhandigde het aan de behulpzame man. Ik vroeg of dit vaker zo ging, de chauffeur knikte: ‘We are just high in our tolerance’. Hij keek omhoog en groette zijn god. In de uren daarna liet hij talloze mensen voorgaan, zagen we hem een maaltijd kopen voor een wildvreemde vrouw en werden we uitgenodigd om bij hem en zijn gezin te dineren. 

We are just high in our tolerance’. Ik dacht na over deze vorm van tolerantie. Misschien omdat ik het in eerste instantie niet thuis kon brengen omdat het woord in Nederland een ietwat andere invulling kent. Nederland is een tolerant land, daar scheppen we maar al te graag over op, met een kleine slag om de arm. We zijn tolerant indien niet te overdreven en voornamelijk naar mensen die op ons lijken. De goedkeuring van 'Jan op de hoek' of 'Karin van hiernaast' bepalen of het geoorloofd is je bestaan op de door jou gekozen manier voort te zetten.  

Er werd voorgedrongen, teruggeroepen en gescholden

Drie weken (en duizend keer een glimlach) later stonden we weer in de rij op Schiphol. Mensen krioelden zigzaggend en bezweet langs de gespannen lijnen van paspoortcontrole naar bagageband. Er werd voorgedrongen, teruggeroepen en gescholden. Ik kwam erachter dat de ware aard van een klein deel van de mensheid zichtbaar wordt wanneer je met z’n allen in dezelfde vervelende situatie terechtkomt. Klootzakken, oftewel mensen die zich zonder enige vorm van gene langs de wachtende menigte manoeuvreerden – en het andere deel: zij die ‘just high in tolerance’ zijn en het woord op de juiste manier weten toe te passen.

Weer een voordringer, weer een opstootje. Beter dan de rest en belangrijker dan een ander. Het scheelde niet veel of er werd gevochten: tolerantie hoort thuis in de omgangsvorm, maar gaat blijkbaar niet zo goed samen met welvaart. 

Malou is schrijver, journalist en programmamaker. Een jaar geleden verscheen haar debuutroman ‘Zachtop lachen’, daarnaast presenteert ze de podcast ‘Dit komt nooit meer goed’ met Roos Schlikker, en de podcast ‘Tussen dertig en doodgaan’, samen met Tatjana Almuli.


Instagram: @malouholshuijsen

 

Malou Holshuijsen

LEES MEER OVER