Close

De sukkel en de hypotheekverstrekker

25 oktober 2022 01:10 / Malou Holshuijsen
Columnist background Columnist image
M Malou Holshuijsen (35) is schrijver, journalist en podcastmaker. Op deze plek geeft ze ons om de week een kijkje in haar leefwereld. Van de lusten van een latrelatie tot de lasten van alledaags seksisme.

De hypotheekverstrekker drukte op het knopje en de koffiemachine maakte een geluid alsof-ie zou opstijgen. Hij maakte eerst koffie voor zichzelf, in een mok met het logo van zijn bedrijf erop. Ik kreeg een kartonnen bekertje met een afbeelding van een onbekende firma.  'Wie zijn dit?', vroeg ik. 

‘De buren’, antwoordde hij zonder uit te leggen hoe het bekertje hier terecht was gekomen. We namen plaats in een glazen kubus die pontificaal in het midden van de centrale ruimte stond. Van alle kanten liepen mensen voorbij. Veel van hen gluurden naar binnen. Ik voelde me bekeken en meende de gedachten van zijn collega’s te kunnen lezen. 'Daar heb je weer zo’n arme ZZP-stakker', dacht de man met een neon stropdas even verderop.   

'U bent hier om uw mogelijkheden te bespreken?' De hypotheekverstrekker roerde in zijn koffie terwijl ik hem geen suiker of melk had zien gebruiken. Ik knikte en hij klapte een laptop open. 'Heeft u een huis op het oog?'

In principe had ik alle huizen in de stad al een keer op het oog gehad

Ik dacht aan de avonden op Funda en in hoeveel huizen ik mezelf al had zien wonen. Ik zou de lelijke visgraatvloer eruit slopen, de glazen binnendeuren vervangen door glas in lood met in het raamwerk een allesbehalve kerkelijk ontwerp van twee goedgevormde naakte vrouwen in een bloemenveld. De eyecatcher van het huis, indien de deuren naar de woonsalon gesloten waren. In principe had ik alle huizen in de stad al een keer op het oog gehad, zoals ik vroeger oogjes had op filmsterren. Onbereikbaar en daardoor grenzeloos in mogelijkheden. In mijn fantasie richtte ik de huizen in zoals ik in mijn puberbrein van werk werd opgehaald door Leonardo DiCaprio (zoals hij onder het balkon verscheen in mijn lievelingsfilm Romeo & Juliet; ik heb echt klasse). Een ver van mijn bed show, want mijn bed stond in een tochtige slaapkamer van het tochtige Amsterdamse huurhuis waar ik nu al zeven jaar woon. 

Een vrouw op hoge grijze hakken liep voorbij en wierp een korte blik op mijn merkloze vintage tas. 'Arm schaap', zag ik haar denken. 'Hoeveel spaargeld heeft u?', vroeg de man. Ik schoot in de lach omdat ik oprecht dacht dat hij een geintje maakte. Los van de maandelijkse 1200 euro huur betaalde ik sinds kort ook een nier en drie goudstukken aan gas, water en licht. Daarnaast de aflossing van mijn torenhoge studieschuld; mijn andere nier plus een paar honderd euro én het laatste stukje waardigheid dat na het huilend overmaken van de eerder genoemde woonlasten overbleef: Nee, ik had geen spaargeld nee. 'Ook geen pensioen trouwens', zei ik. En neem van mij aan; dit is geen slimme opmerking tegenover een hypotheekverstrekker. 

'Bruto jaarinkomen?'

Ik haalde mijn schouders op, 'hangt er vanaf', mompelde ik. 

'Beroep?'

'Schrijver'.

'Succesvol schrijver?'

'Mijn boek heet Zachtop lachen.'

De man was stil. 

'Nooit van gehoord?', vroeg ik. 

'Nee', zei hij en beantwoordde zo zijn eigen vraag. 

'Heeft u schulden?'

Ik knikte en keek weg.  

'Hoeveel?'

Ik zweeg. 

'Meer dan 10.000 euro?'

(…)

'Meer dan 20?'

(…)

'30?'

(…)

'40?'

'Ongeveer', loog ik om de vernedering te stoppen. 

Heeft u een partner? 

'Ja' antwoordde ik iets té enthousiast. 

'Woont u samen?'

'Nee', antwoordde ik met hetzelfde enthousiasme. 

'Oh, dat is jammer', zei de man. 

Daarna boog hij zich over zijn toetsenbord en begon driftig te typen. 

Even hoopte ik dat hij me zou verrassen

Even hoopte ik dat hij me zou verrassen. Dat hij (dan wel niet uit medelijden) zou zeggen dat – omdat ik de afgelopen zeven jaar mijn buitenproportionele hoge woonlasten zonder betaalachterstand had voldaan – mij een hypotheek werd toevertrouwd. Ik hoopte dat hij zou zeggen dat ik immers ergens moest beginnen, omdat zonder pensioen én koophuis het een wel heel risicovolle toekomst zou worden. 

We moeten elkaar een beetje helpen, nietwaar? 

Maar dat zei hij niet. 

In plaats daarvan vroeg hij of ik wellicht geld van mijn ouders kon lenen. 

Weer schoot ik in de lach. 

Weer maakte hij geen grapje. 

Malou is schrijver, journalist en programmamaker. Een jaar geleden verscheen haar debuutroman ‘Zachtop lachen’, daarnaast presenteert ze de podcast ‘Dit komt nooit meer goed’ met Roos Schlikker, en de podcast ‘Tussen dertig en doodgaan’, samen met Tatjana Almuli.


Instagram: @malouholshuijsen

 

Malou Holshuijsen

LEES MEER OVER