Close

Drie keer bliksem

06 december 2022 02:12 / Malou Holshuijsen
Columnist background Columnist image
M Malou Holshuijsen (35) is schrijver, journalist en podcastmaker. Op deze plek geeft ze ons om de week een kijkje in haar leefwereld. Van de lusten van een latrelatie tot de lasten van alledaags seksisme.

Programma's waarin mensen worden aangehouden omdat ze te hard rijden. Dit in eerste instantie glashard ontkennen, vervolgens achter een klein schermpje worden gekwakt en worden geconfronteerd met beelden van zichzelf, tien minuten geleden, met 180 kilometer per uur over de rechterbaan van de snelweg. Of een aflevering waarin twee Engelse vrouwen (met lippen als glimmende HEMA-worsten en wimpers die bij het knipperen een briesje veroorzaken) een wraaklustige tatoeage voor elkaar ontwerpen en deze, geblinddoekt en vrijwillig, op ieders ledematen laten vereeuwigen: lang leve lineaire televisie. 

Geruisloos sluip ik langs mijn verplichtingen van de dag. De afstandsbediening heeft een helende werking op mijn brein; het is crack voor de hersenen. Ik weet dat er professoren zijn die zeggen dat naar de sportschool gaan hetzelfde effect heeft, maar dat gegeven heeft zich bij mij nooit bewezen. Overdag ga ik me te buiten aan nagesynchroniseerde reclames voor ultrahandige uiensnijders en de herhaling van Below Deck, waar het personeel van een superjacht zich een slag in de rondte werkt en in de schaarse vrije uren – tussen twee zogeheten charters – zich een levertransplantatie drinken. 

Als ik 's middags niet toegeef aan schrijfontwijkend gedrag, is het de avondprogrammering die mij na een dag kommaneuken troost biedt. Iets gezonder dan crack, maar bevredigend genoeg én vrij van keuzestress. Met de spanningsboog van een beugelelastiekje sjees ik langs de netten. Ik eindig in een woonwijk waar Ewout Genemans in Bureau Arnhem aan een agent vraagt of ze dit vaker meemaakt, een burenruzie. 

De agent knikt. 

Mensen maken vaak ruzie. 

'Drie keer bliksem', ik hoor het hem nog zeggen

Het volgende moment zitten de programmamakers en politiemensen in de auto. Zwaaiende sirenes en haast; er is een melding binnengekomen en het team snelt zich naar een spoorwegovergang in de buurt. Als ze aankomen blijkt waarvoor in de wagen al werd gevreesd de harde werkelijkheid. Het geschreeuw van de omstanders gaat door merg en been. Een agent houdt z'n hand voor zijn neus. Met een dichtgeknepen keel zit ik voor mijn televisie. Ik zie hoe de agenten hun werk doen door de getuigen van dit onmenselijke drama te kalmeren. Althans, dat proberen ze. Het is te groot – dat weet ik. Maar zij zijn rustig en kalm. 

Ik denk aan de machinist die op een ochtend mijn coupé binnenstapte toen de trein na een doffe klap tot stilstand was gekomen. Ik was op dat moment de enige passagier in de voorste coupé. Hij ging tegenover me zitten, zag lijkbleek en zei dat ik maar beter niet naar buiten kon kijken. Het was zijn derde, vertelde hij. De tweede keer op dit traject, waarschijnlijk had het iets te maken met de psychiatrische inrichting aan de andere kant van het bos. Om die reden werd er op dit traject minder snel gereden. Maar het wende nooit. 

"Drie keer bliksem."

Ik hoor het hem nog zeggen. 

Hij bleef bij me tot de hulpdiensten arriveerden. Misschien deed hij dat voor mij. Misschien voor zichzelf. Of beiden. Ik was blij dat hij er was, al kan ik me niet meer herinneren of ik hem heb bedankt. Zijn naam heb ik niet onthouden. Zijn woorden wel. Drie keer bliksem, alsof het een voorspelling was. 

Trauma is een vuile egoïst

Drie keer bliksem: de eerste keer was ik 13 jaar. We fietsten naar school. De tweede keer, die keer in de trein met de lieve machinist, was ik 19. De derde keer gebeurde een jaar of drie geleden. Vooral de laatste zie ik nog vaak voor me. Een vrouw op het perron. Alles leek normaal tot het opeens niet meer zo was. 

De agenten in het televisieprogramma vertellen wat er is gebeurd en hoe ze te werk gaan. Ik weet niet waarom ik naar het tv-scherm blijf staren, misschien omdat ik bang ben dat mijn brein dit verhaal anders zelf invult. Nachtmerries, ik haat nachtmerries. Misschien omdat ik me begrepen voel. Ik heb nooit nagedacht over hoe dit voor anderen moet zijn geweest. Jarenlang was het te groot om überhaupt over na te kunnen denken. 

Trauma is een vuile egoïst. Maar wel eentje die me soms aantikt en mij eraan herinnert om zo nu en dan terug te kijken.  

En er iets over te zeggen. Of te schrijven, want dat is makkelijker. Aan mijn machinist, of ieder andere machinist. Conducteurs, politie en hulpdiensten. Ik hoop dat jullie, net als ik, uiteindelijk weer goed slapen.

Malou is schrijver, journalist en programmamaker. Een jaar geleden verscheen haar debuutroman ‘Zachtop lachen’, daarnaast presenteert ze de podcast ‘Dit komt nooit meer goed’ met Roos Schlikker, en de podcast ‘Tussen dertig en doodgaan’, samen met Tatjana Almuli.


Instagram: @malouholshuijsen

 

Malou Holshuijsen

LEES MEER OVER