Close

Reanimatiesoep

06 januari 2023 12:01 / Vanja van der Leeden
Columnist background Columnist image
V Vanja van der Leeden is schrijver, chef en kookboekenauteur, onder andere van het prijswinnende kookboek 'Indorock'. Hier deelt ze om de week een recept én het verhaal erachter. Van primitieve craving tot filosofische ingeving. Van de waan van de week tot de behoefte haar kinderen weer 'es vol te proppen met groenten.

We hadden er zo naar uitgekeken: niks doen. Na de tweede verhuizing in twee jaar tijd, twee verbouwingen en werk dat als eigen baas altijd doorgaat, was het tijd voor rust. De kerstvakantie zouden we in onze nieuwe woonkamer met oergezellig houten balkenplafond doorbrengen, chocolademelk drinkend bij de kerstboom. 

Ik zou natuurlijk wel uitgebreid koken. Tot in de familie-app bleek dat ik dit jaar geen kerstcorvee had. Mijn moeder had het op zich genomen. 

"Maar ik vind het niet erg hè mam, ik vind het juist leuk om nieuwe gerechten uit te proberen."

"Ja, maar ik wil je ontlasten."

"Maar ik vind het juist leuk mam."

"Zullen we het maar bij mij doen dan?"

"Oké mam."

En toen werd zoon Miro ziek. Wat volgde was een soort dead week, maar dan niet de Amerikaanse versie – de week voor de eindexamens van universiteiten, waarin het doodstil is op de campus en studenten zich de tandjes studeren. Onze dead week bestond uit stil binnen zitten en wachten tot Miro z'n griep de baas werd. Bellenblazend van het snot, blaffend als een zeehond en met hoge koorts bracht hij een week horizontaal door op de bank. Hij wérd de bank. 

Ondertussen werden mijn man en ik steeds onrustiger van de rust. Onze nikswens hadden we nou ook weer niet zo letterlijk bedoeld. Toen de koorts eindelijk was gezakt, zagen we onze kans schoon. We reden naar Amsterdam om een expositie over de Amsterdamse School te bekijken. We laafden ons aan beelden van gebouwen, prenten en typografie, dochter Reva was al druk aan het tekenen geslagen. Het was alsof we gereanimeerd werden. Behalve Miro, die hing als een geknakte tulp over een kruk. We moesten het doen met dit micro-dopamineshotje. Terug ons hok in.  

Geef je over, zei ik tegen mezelf: vegeteer, versloer, word één met de vette lappen

Na een paar dagen klaagde Reva dat ze weer naar school wilde. Ik hoorde mezelf tegen haar zeggen dat dit er nou eenmaal bij hoort, dat wij ons vroeger ook een driedubbele puist verveelden en dat er toen geen Darteldome of Naturalis was. Saai was goed voor je brein. Op het toppunt van verveling kwamen de waarachtigste gedachten en niet wanneer je je zenuwstelsel doodprikkelde met 'experiences'. Nou ja, die laatste dingen waren meer tegen mezelf. 

Op Nieuwjaarsdag zag ik scheel van de koppijn en dwong koorts ook mij tot niks doen. Geef je over, zei ik tegen mezelf. Wees, vegeteer, versloer, word één met de vette lappen. Vervolgens las ik een stapel boeken. Ik luisterde podcasts, keek films, spelde de krant, zoemde op Instagram in op de retestrakke billen van schaatser Jutta Leerdam, drukte een voornemen weg om te gaan sporten. Het zalige niks doen bleek verschrikkelijk moeilijk. En ik bleek een keiharde prikkeljunk, niet meer in staat om een portie onversneden langweiligkeit tot me te nemen. 

Wat voor dag was het eigenlijk? Moest ik me niet voorbereiden op die naderende receptcolumn? Een reanimerende soep leek me wel een toepasselijk recept na deze zombieweek. Zo'n stevige, Italiaanse soep die een grieperig mens nieuw leven inblaast. Ik had een projectje. Hè, lekker. 

Toscaanse kikkererwtensoep

Deze Toscaanse kikkererwtensoep (cacciucco di ceci) wordt romig door een deel van de peulvruchten met het kookwater fijn te malen. De traditionele variant is met snijbiet, maar andere groenten zoals (wilde) spinazie, boerenkool of palmkool kunnen ook. Serveer 'm goed warm met een goeie guts olijfolie erin en ee stuk geroosterd knoflookbrood erbij. 

450 gram gedroogde kikkererwten*, een nacht geweekt en afgespoeld

Een paar takjes rozemarijn

Zout en versgemalen zwarte peper

50 ml olijfolie

1 rode ui, fijngesnipperd

3 knoflooktenen + extra, fijngehakt 

1 eetl. venkelzaadjes 

8 ansjovisfilets (zie tips voor alternatief)**, fijngehakt

4 rijpe tomaten (ca. 250 gram)

400 gram gekleurde snijbiet, wilde spinazie of Turkse spinazie 

Geroosterd oud brood

Lekkere olijfolie om te garneren

Bio-citroen, om te garneren

Reanimatiesoep
Reanimatiesoep

Zet de geweekte kikkererwten op met drie keer zoveel water, een paar takjes rozemarijn en een eetlepel grof zeezout. Kook op laag vuur met een deksel op de pan tot ze zacht zijn maar nog wel beet hebben, zo'n 1 tot 1,5 uur. Vergeten de kikkererwten in de week te zetten? Breng de gedroogde kikkererwten aan de kook, laat 5 minuten doorkoken, zet het vuur vervolgens uit, laat een uur staan met een deksel op de pan en kook vervolgens in 2 uur gaar. 

Verhit de olijfolie in een ruime pan en fruit de ui op middelhoog vuur tot hij glazig en zacht is. Voeg de fijngehakte knoflook toe en fruit nog een paar minuten mee. Kneus het venkelzaad in een vijzel en voeg toe. Voeg de fijngehakte ansjovis toe en laat deze smelten. Acht stuks klinkt als idioot veel, maar geloof me: je proeft er niet veel van, behalve een prettig soort hartigheid. 

Snijd de tomaten met schil en al in stukjes en voeg toe. Bak nog een aantal minuten tot het vocht verdampt is en pureer het geheel met de staafmixer tot een prutje. 

Schep met een schuimspaan de helft van de gare kikkererwten in de pan met de tomatenprut. Maal de resterende kikkererwten met 700 ml van het kookvocht fijn en giet bij de rest. Laat het geheel nog een kwartier doorkoken. Voeg eventueel extra vocht toe als het mengsel te dik wordt. Als je nog ergens een oude Parmezaankorst hebt liggen; kook hem dan mee voor meer smaakdiepte. 

Voeg vlak voor het einde van de kooktijd de grofgehakte groenten toe. Als je snijbiet gebruikt, voeg dan eerst de stelen toe en kook deze een paar minuten langer dan het blad. Proef de soep en breng op smaak met zout en versgemalen zwarte peper. 

Bestrijk oude sneden brood met olijfolie, grill ze en wrijf in met knoflook. Maak de soep af met een royale guts olijfolie, bestrooi met citroenzest en een kneep citroensap. 

 

*Deze soep wordt het lekkerst als je het kookvocht van de kikkererwten als bouillon gebruikt, maar als je geen tijd hebt om ze te weken, kun je ook met goede kikkererwten uit blik werken. Reken dan op circa 650 gram kikkererwten. 

**Liever een vegan soep? Voeg in plaats van de ansjovis 2 eetlepels rode misopasta toe aan de gefruite uien en knoflook. 

Vanja van der Leeden (1976) is schrijver, chef en kookboekenauteur, onder andere van het prijswinnende kookboek Indorock. Hier deelt ze om de week een recept én het verhaal erachter. Van primitieve craving tot filosofische ingeving. Van de waan van de week tot de behoefte haar kinderen weer 'es vol te proppen met groenten.

Vanja van der Leeden