Close

Tijd voor een ander verhaal

10 januari 2023 09:01 / Zahra Boufadiss
Columnist background Columnist image
Z Zahra Boufadiss is strafrechtadvocaat in Amsterdam. Op deze plek deelt ze iedere twee weken haar visie op haar werk – en de rest van de wereld.

2023 is pas een week oud, maar veel mensen hebben hun goede voornemens al bij het grofvuil gezet. Verbaasd ben ik niet, want die onhaalbare verboden en geboden worden vaak opgesteld na het decemberbacchanaal. Topzwaar en vol maagzuur is niemand een betrouwbare onderhandelingspartner. A for effort, zullen we maar zeggen.  

Het nieuwe jaar begon voor mij in mineur, want door een verassingscoalitie tussen de buik- en RS-griep, lag ik al tijdens het siervuurwerk (00.25 uur) in bed. Toen ik het koortszweet van me af wilde wassen, bleef het water ijskoud. De cv-ketel moest worden bijgevuld, aldus een alarmerende foutmelding. Shit, één ding is zeker: dat kan ik zelf niet. Ik ben de meest onhandige persoon op aarde. Knutselen, klussen en handvaardigheid: ik ben er allemaal even slecht in. Nee, serieus, ik moest groep 2 bijna overdoen, omdat ik niet kon knippen. Tijdens een klusweekend, stuurden mijn vrienden me zogenaamd weg om een schaar te kopen, maar eigenlijk vooral zodat ik niet in de weg zou lopen. En nog presteerde ik het vervolgens om terug te keren met een kruidenschaar. 

Die belangrijke brief lag vast ergens in die 'rectangle of sadness'

Logisch dus dat ik me aan een cv-ketel niet ga wagen. Mijn huisbaas had voorlopig geen tijd, maar nog een paar dagen koud douchen zag ik ook niet zitten. Al had ik voornemens, was 'Wim-Hoffen' er zeker geen. Dan maar mijn geïnternaliseerde kaartenbak met potentiële ketelmonteurs langs. Een man… het liefst een beetje handig. Na een kort spelletje 'wie-is-de-redder-in-nood?' was ik het al zat en besloot ik het toch zelf te proberen. Ik vond een kraakheldere instructievideo, speciaal voor dummies. Natuurlijk, ik was onzeker. Daarom heb ik de video heel vaak op pauze gezet, teruggespoeld en weer opnieuw gekeken. En jawel, na de laatste stap in mijn cv-ketelproces, stond het pijltje van de meter keurig tussen de anderhalf en twee. Precies zoals mijn online-ketelgoeroe had voorspeld. 

Helaas lag de volgende traktatie vervolgens alweer op de deurmat: een blauwe envelop. En die hebben een enge inhoud. Dat is een ongeschreven regel in ons leven. En ja hoor, de verkapte dreigementen sprongen van het papier af. Ik was een wanbetaler en daarom werd mijn betalingsregeling per direct ingetrokken. Die betaaltermijnen werden automatisch afgeschreven, dacht ik. Nou ja, vast niet. Mijn persoonlijke administratie is een ramp. Iedereen heeft zo'n prachtige georganiseerde ordner, met gekleurde tabbladen, maar ik heb een kartonnen doos met brieven erin. Geopend en ongeopend. Die belangrijke Belastingdienst-brief lag vast ergens in die rectangle of sadness. In totale paniek belde ik direct de Belastingdienst, klaar om een preek te krijgen zonder absolutie. En toen: 'U heeft alle betalingen keurig voldaan. De Belastingdienst heeft ze nog niet verwerkt'. Omdat ik zó overtuigd was van mijn eigen falen, had ik mijn eigen bankrekening nog niet eens gecheckt. En inderdaad: in de oranje app stonden mijn afschrijvingen netjes opgesomd. 

Ik ga kijken of m'n interne autobiografie aan een update toe is

En toen dacht ik aan de nieuwsbrief van Eva, die ik in december had gelezen. Dat we allemaal verhalen over onszelf vertellen. En dat je bewust moet zijn van wélke verhalen je over jezelf vertelt. Niet alleen tegen anderen, maar ook tegen jezelf. Die verhalen worden namelijk een self-fullfilling prophecy. Van de toon van mijn innerlijke stem was ik me al bewust. Dat moet een vriendelijke stem zijn, zonder al te veel oordeel. Maar ik was me nooit eerder bewust van de inhoud van de verhalen die ik over mezelf vertel. Vanaf m'n kleutertijd-knutsel-debacle heb ik mezelf en anderen eindeloos verteld wat een onhandige sul ik ben. En een chaoot.

Onderweg ben ik onbewust in die haatpropaganda aan m'n eigen adres gaan geloven. En zo heb ik mezelf dusdanig gehypnotiseerd dat ik geen lamp meer durfde op te hangen, terwijl ik dat soort dingen blijkbaar best wel kan. Dat verhaal over Koningin Chaos is eigenlijk ook niet waar. In 2023 daarom geen goede voornemens voor mij. Wel ga ik kijken of m'n interne autobiografie aan een update toe is. Ieder jaar hetzelfde verhaal is ook voorspelbaar. 2023 is pas een week oud, maar de eerste verhalen over mezelf heb ik al herschreven.

Zahra Boufadiss is strafrechtadvocaat in Amsterdam. Op deze plek deelt ze iedere twee weken haar visie op haar werk – en de rest van de wereld.

Zahra Boufadiss