Nr. 36 In het staartje van de nacht

Als ik naar boven loop om de was op te hangen, rent Coco kwiek voor me uit de trap op. Ze denkt dat ik weer ga schrijven, dat ik me voor de zoveelste keer met haar ga opsluiten op zolder om aan mijn boek te werken. ‘Coco,’ zeg ik dramatisch pauzerend midden op de trap met de wasmand op mijn heup, ‘Coco, het boek is af.’ Coco kan het geen zak schelen maar ik geniet intens van de woorden die ik hardop uitspreek tegen een kat, tegen mezelf, als een volleerde gek. Het boek is af!

Na de was ga ik toch weer aan mijn bureau zitten, in de fauteuil die mijn man Dexter naar boven heeft gezeuld toen ik zwanger was en niet meer op een normale stoel kon zitten. Mijn buik was zo groot dat ik alleen met gestrekte armen bij het toetsenbord kwam. Toen Salo is geboren, heb ik de fauteuil laten staan – extreem ergonomisch onverantwoord - omdat de stoel genoeg ruimte heeft voor een kruikje en een deken, ideaal voor als ik ’s ochtends vroeg wilde schrijven. De afgelopen maanden deed ik dat vaak rond een uur of vier.

Dat klinkt misschien taai maar iedereen die ooit met een baby en een kleuter heeft geleefd weet dat dit zo ongeveer het enige tijdstip is dat het stil genoeg is om na te denken. Het gaat ook niet alleen om de stilte – die kun je heus wel op andere plekken vinden. Maar in het staartje van de nacht slaapt de hele wereld en dat betekent dat niemand iets van je verwacht. Niemand appt je, niemand mailt. Niemand vraagt aandacht, of herinnert je ergens aan. Goddelijk. Het voelt ook een beetje als een koortsdroom: gedachten vloeien rijkelijk, ik ben leeftijdloos, dingen die overdag niet konden, blijken toch mogelijk te zijn. In de verstilling bloeien woorden en alinea’s op.

Het scheelt misschien ook dat ik het gewend ben. De eerste tien jaar van mijn carrière is mijn wekker zo vaak om 03:30, 04:30 en rond 05:00 uur gegaan, dat al die tijdstippen mij niet meer intimideren. Toen ik van de ochtenddiensten overstapte naar een late night talkshow draaide het om en ging ik vaak rond 02:00 slapen. Na 20 jaar in dit vak is de nacht een vertrouwde vriend.

Maar ook vrienden laten je weleens in de steek. Hoe vaak heb ik om 04:58, of iets wat daar op lijkt, naar het klokje bovenin mijn beeldscherm zitten staren, moedeloos en gespeend van elke vorm van inspiratie. Om dat te doorbreken google ik op ‘oorzaak uitstelgedrag’ en ‘zelfhaat’ en dan lees ik daar gezellig wat over. Dat doorbreekt natuurlijk helemaal niets dus stap ik daarna over op instagram. Tussen de afgetrainde lichamen en handgeschilderd behang, zie ik ineens dat je in Engeland een stempel kan laten maken van een foto van je huisdier. Hoe heb ik ooit zonder een stempel van mijn huisdier kunnen leven?! Zoals ik al zei: in de nacht worden zaken die overdag geen schijn van kans hebben, ineens heel plausibel.

Het enige dat ik hoef te doen is een scherpe foto van het hoofd van mijn huisdier op te sturen en wat geld over te maken. Ik por Coco, die vredig in donuthouding naast me ligt te slapen, wakker en neem 62 foto’s van haar hoofd totdat ik de perfecte te pakken heb. Ik bestel de stempel, voel een klein shotje dopamine, zie dat het 05:23 is en dat ik nog steeds geen letter heb geschreven. Vervolgens vergeet ik dit allemaal weer.

Een paar weken later arriveert een heel klein pakketje uit Engeland. De stempel van Coco’s gezicht, met haar naam in zwierige letters, is volmaakt. Ik ben in extase. Dexter lijkt mijn extase niet in gelijke mate te delen, maar gelukkig heb ik Paxie nog. Als je vijf bent, snap je dit soort dingen veel beter.

Die avond leg ik Pax in bed. ‘Nee,’ zeg ik, ‘tijd voor nóg een verhaal heb ik niet. Echt niet, schatje. Ik moet gaan schrijven, dat weet je!’ Mijn zachtaardige kind kijkt me aan in de schemer: ‘Ik ben echt niet blij met je boek, mama.’ Ik wring me in bochten, ik beloof en beloof, sus en paai, maar ik kan niet wegnemen dat ik iets doe wat mij van hem wegneemt. Met een zwaar gemoed verlaat ik zijn kamer. Ben ik een slechte moeder? Maar wel een goed voorbeeld? Doe ik dit nou goed of niet? Het vreet aan me en ik weet het antwoord niet.

Twee dagen later sluip ik geroutineerd mijn bed uit om 04:00 zonder de baby, Dexter of Pax wakker te maken. Mijn trouwe metgezel Coco rent kwiek voor me uit de trap op. Ten minste íemand die blij is dat ik dit doe, mopper ik tegen haar. Als ik mijn bureaulamp aanzet, zie ik dat de muur naast mijn bureau is volgehangen met stempels van Coco’s gezicht. Mijn hart loopt over. Ik denk dat Pax me probeert te vertellen dat het wel goed is.